رازهای نقاشی مونالیزا معروف ترین تابلوی قرن

رازهای نقاشی مونالیزا معروف ترین تابلوی قرن

عکاس باشی | رازهای نقاشی مونالیزا معروف ترین تابلوی قرن

معروف ترین، پر بیننده ترین و شناخته شده ترین تابلوی نقاشی جهان، شاهکار قرن پانزدهمی لئوناردو داوینچی، نقاش و معمار ایتالیایی است که به نام مونالیزا (Mona Lisa) یا لبخند ژکوند شهرت دارد. این نقاشی، که پرتره بانوی جوانی به نام لیزا دل جوکوندو (Lisa del Giocondo)، از اعضای خانواده قدردیانی (Gherdiani)، خاندانی سرشناس در توسکانی، در مرکز ایتالیای قدیم بود، از سال ۱۹۷۹ مومیلادی تا کنون در معروف ترین موزه جهان (لوور پاریس) نگهداری می شود و بارها مورد سرقت قرار گرفت.

سرقت تابلوی «لبخند ژکوند» در سال ۱۹۱۱ شهرت این اثر را جهانی کرد، اما چاپ کتاب «رمز داوینچی» به قلم «دن براون» بود که بازار حدس و گمان‌ها درباره راز سربه مُهر این بانوی قرن شانزدهمی را تا سرحد ممکن داغ کرد.

جالب است که این نقاشی نقاط مشابه شگفت ‌انگیزی با خودنگاره موجود از نقاش برجسته ایتالیایی دارد. نظریه‌پردازان درباره «لبخند ژکوند» تا جایی جلو رفته ‌اند که برخی مدعی شده ‌اند که مونالیزا ترکیبی از دو کلمه لاتین Amon و Elisa است و این بدین معناست که مونالیزا نرماده – ترکیبی از دو جنس زن و مرد – بوده است.

بسیاری از متخصصان هم معتقدند ممکن است صورت این زن اسرار‌آمیز، ترکیبی از چند چهره‌ی مختلف باشد.

لئوناردو، این نابغه قرن شانزدهم میلادی که برخی وی را نابغه همه اعصار می دانند، نقاشی مونالیزا یا لبخند ژکوند را در سال های ۱۵۰۲ تا ۱۵۰۶ میلادی کشید. این تابلو، نقاشی رنگ روغنی است که بر روی بومی به جنس چوب سپیدار کشیده و بانویی را به تصویر می کشد که لبخندی راز آلود بر لب دارد و هزاران مقاله  و کتاب درباره راز این لبخند و تکنیک و فلسفه پس پرده آن، تاکنون تالیف و منتشر شده است.

نقاشی مونالیزا

 

مرموز بودن این لبخند، یکی از دلایل شهرت این تابلوی معروف است. پس زمینه اثر همان طور که در تصویر بالا مشاهده می کنید، محو بوده تا چهره این بانوی جوان، بهتر نمایان شده و جلب توجه کند. از دیگر تکنیک هایی که نقاش، برای خیره شدن چشم بیننده به لبخند در نظر گرفته است، ترسیم تابلو به صورت ذوزنقه بوده به گونه ای که دستان بانو، به صورت شل در پایین تصویر ترسیم شده اند و توجه ای را به خود جلب نمی کند.

در این حالت، دست ها در حالتی قرار می گیرد که در پایین تصویر از هم باز هستند و فرم آن ها به گونه ای است که ناخودآگاه، چشم شما را به سمت چهره هدایت می کند. شاید این یکی از دلایلی باشد که وقتی به لبخند ژکوند خیره می شویم، کم تر حواسمان به دست ها و بقیه تابلو، منحرف می شود. این تکنیک، یکی از بهترین روش ها برای طراحی پرتره است.

مساله دیگری که باید درباره این تابلو در نظر بگیریم، لبخند مونالیز است. یکی از مرموز ترین لبخندهای دنیا برای عاشقان هنر. لبخند زدن، جزئی همیشگی از عکس‌های پرتره است. اما همین حالت در دوره‌ای که لئوناردو تابلو را کشیده است، همان قدر انقلابی و بدعت‌گذار بوده است که امروز عکس‌هایی با اخم را مدرن به حساب می آوریم.

در آن زمان تقریبا تمام پرتره‌ها، از افرادی بودند که بسیار جدی می‌نشستند و برای جدی‌تر شدن یادگار تمام عمرشان سعی می‌کردند بیشتر اخم کنند. در مقابل، تصویر مونالیزا در حالتی بسیار آرام و راحت گرفته شده است.

رنگ بندی در نقاشی مونالیزا

گرچه تصویر ظاهرا زمانی را در طول روز نشان می‌دهد، یعنی زمانی که دیافراگم لنز دوربین لئوناردو می‌بایست بسته باشد و عمق میدان بلندی به تصویر بدهد، اما او می‌دانسته که سال‌ها بعد وقتی که دوربین اختراع می‌شود و عکاسان برای ایجاد عمق میدان کم و فوکوس قوی‌تر روی سوژه دیافراگم‌ دوربین‌شان را باز می‌کنند، زمینه تصویر بر خلاف آن چیزی که اغلب نقاشان انجام می‌دادند، محو خواهد شد.

مسئله این است که امروز، محوشدگی زمینه تصویر پرتره با دیافراگم باز به یک قانون کلی تبدیل شده است. اما لئوناردو چقدر زیبا حدس زده‌ است که برای فوکوس بیشتر روی چهره باید سعی کند زمینه تصویر را تار و آن را از فوکوس خارج کند.

اما چه رازی در این تابلو وجود دارد که ۵۰۰ سال پس از مرگ صاحب اثر هنوز میلیون‌ها انسان را مسحور خود می‌کند. این زن به گونه‌ای اسرارآمیز لبخند زده، لب‌هایش می‌خندد اما چشم‌هایش غمگین است. همین ویژگی‌های متناقض است که موجب شده گمانه‌زنی‌های بسیاری حول محور این چهره ماندگار صورت بگیرد.

هنوز دیدگاهی ثبت نشده. شما اولین نفری باشید که درباره این مطلب نظر می دهد.
ارسال یک دیدگاه

ارسال یک دیدگاه

چهار × یک =